Muza

Bohaterka książki jest dzieckiem nastolatków, których związek zakończył się tragicznie: na krótko przed rozwiązaniem Lucette zabija swego męża, w wiezieniu rodzi córeczkę i zdążywszy jej nadać rzadkie imię Plectrude, popełnia samobójstwo. Słownik imion własnych - Amelie Nothomb Muza

Moje tagi:Amelie Nothomb - Słownik imion własnych.

Na małej wysepce u wybrzeży Normandii stary korsarz kapitan Lancourst więzi młodą i piękną dziewczynę Hazel. Chcąc zniechęcić swoja ofiarę do ewentualnych prób ucieczki i by tym pewniej zachować ją dla siebie, utrzymuje ją w przeświadczeniu, że jest monstrualnie brzydka i oszpecona. Dziewczyna w to wierzy i choć cierpi w niewoli, w gruncie rzeczy jest wdzięczna kapitanowi, że ten chroni ją przed ludzkim wzrokiem. Pewnego jednak dnia Hazel zapada na zdrowiu. Sprowadzona do opieki nad nią młoda pielęgniarka Francoise - szybko przejrzawszy zbrodniczą intrygę kapitana - rozpoczyna z nim bezpardonową walkę o serce i dusze jego ofiary. Rtęć - Amelie Nothomb Muza

Moje tagi:Amelie Nothomb - Rtęć.

Są to wspomnienia z dzieciństwa i okresu dorastania autorki, najmłodszej z trójki dzieci belgijskiego dyplomaty. W związku z pracą ojca rodzina co parę lat zmieniała miejsce zamieszkania. Pierwsze pięć lat życia bohaterka spędziła w Japonii, następne trzy w Pekinie, kolejne w Nowym Jorku, Bangladeszu i Laosie, skąd w wieku siedemnastu lat wróciła do Belgii. Miejsca pobytu są opisane najpierw z uroczej, niczym nieskrępowanej perspektywy dziecka, potem nastolatki. Japonię poznajemy przez pryzmat miejscowego przedszkola - znienawidzonego z powodu panującej w nim wojskowej dyscypliny. Religię shinto zaś za pośrednictwem stojącej przed świątynią fontanny, u której wierni dokonywali symbolicznego oczyszczenia, a mała Amélie zaspokajała swe niepohamowane pragnienie wody. Pobyt w Pekinie był mniej ciekawy ze względu na izolację cudzoziemców. Natomiast trzy lata w szalonym Nowym Jorku był po prostu upojne, pełne wieczornych koncertów, spektakli baletowych i kolacji w restauracjach. Nowym krajem zamieszkania był piękny, ale biedny, głodny i trędowaty Bangladesz. Widok nędzy był tak przygnębiający, że mała Amélie wolała zająć się czytaniem książek. Jednocześnie zaczęła wchodzić w okres dorastania - walka z nowym, niechcianym ciałem przybrała postać anoreksji. W wieku siedemnastu lat bohaterka wróciła do Belgii i tu zaczęła pisać. Przez te wspomnienia przewijają się dwa tematy: tytułowy głód (rozumiany bardzo szeroko - od apetytu na słodycze, po przemożne pragnienie świata, absolutu, boskości) oraz stosunek autorki do języka jako takiego, do słów oraz do literatury, co rzuca ciekawe światło, na proces kształtowania się pisarza. Styl niesłychanie żywy, wręcz żywiołowy, mieszający bez skrępowania wyszukane, mało znane słownictwo z wyrażeniami całkiem potocznymi. Autorka wykazuje się też dużym poczuciem humoru. Biografia głodu - Amelie Nothomb Muza

Moje tagi:Amelie Nothomb - Biografia głodu.

Są to wspomnienia z dzieciństwa i okresu dorastania autorki, najmłodszej z trójki dzieci belgijskiego dyplomaty. W związku z pracą ojca rodzina co parę lat zmieniała miejsce zamieszkania. Pierwsze pięć lat życia bohaterka spędziła w Japonii, następne trzy w Pekinie, kolejne w Nowym Jorku, Bangladeszu i Laosie, skąd w wieku siedemnastu lat wróciła do Belgii. Miejsca pobytu są opisane najpierw z uroczej, niczym nieskrępowanej perspektywy dziecka, potem nastolatki. Japonię poznajemy przez pryzmat miejscowego przedszkola - znienawidzonego z powodu panującej w nim wojskowej dyscypliny. Religię shinto zaś za pośrednictwem stojącej przed świątynią fontanny, u której wierni dokonywali symbolicznego oczyszczenia, a mała Amélie zaspokajała swe niepohamowane pragnienie wody. Pobyt w Pekinie był mniej ciekawy ze względu na izolację cudzoziemców. Natomiast trzy lata w szalonym Nowym Jorku był po prostu upojne, pełne wieczornych koncertów, spektakli baletowych i kolacji w restauracjach. Nowym krajem zamieszkania był piękny, ale biedny, głodny i trędowaty Bangladesz. Widok nędzy był tak przygnębiający, że mała Amélie wolała zająć się czytaniem książek. Jednocześnie zaczęła wchodzić w okres dorastania - walka z nowym, niechcianym ciałem przybrała postać anoreksji. W wieku siedemnastu lat bohaterka wróciła do Belgii i tu zaczęła pisać. Przez te wspomnienia przewijają się dwa tematy: tytułowy głód (rozumiany bardzo szeroko - od apetytu na słodycze, po przemożne pragnienie świata, absolutu, boskości) oraz stosunek autorki do języka jako takiego, do słów oraz do literatury, co rzuca ciekawe światło, na proces kształtowania się pisarza. Styl niesłychanie żywy, wręcz żywiołowy, mieszający bez skrępowania wyszukane, mało znane słownictwo z wyrażeniami całkiem potocznymi. Autorka wykazuje się też dużym poczuciem humoru. Biografia głodu - Amelie Nothomb Muza

Moje tagi:Amelie Nothomb - Biografia głodu.

Autobiograficzna relacja z toku pracy w dużym japońskim przedsiębiorstwie. Bohaterka, zaangażowana jako tłumaczka, kończy karierę w charakterze babci klozetowej. To gorzkie doświadczenie opisuje z dystansem i humorem, przeplatając swoja opowieść refleksjami na temat przepaści dzielącej mentalność japońską od europejskiej. Z pokorą i uniżeniem - Amelie Nothomb

Moje tagi:Amelie Nothomb - Z pokorą i uniżeniem.